Lente

Gevangen in de tijd
Zover weg van de plaats
Waar mijn hart eigenlijk wil zijn.
Vertwijfeld zoekend,
Naar de dingen die ik heb gehad,
Maar achteloos heb weggegooid.

Gevangen in de luwte,
Van mijn alter ego,
En niemand in de buurt
die me kan vertellen,
waar ik mezelf kan vinden,
Waar mijn eigen ik is gebleven.

De zomer heeft me uitgedroogd,
Niets bleef over om,
voor te leven.
De herfst heeft me weggeblazen,
Alles is weggevaagd,
Alles verdreven.
De winter heeft me uitgehongerd,
mentaal uitgemergeld,
alles vergeven.
En nu komt de lente
de erbarmelijke lente
Met angst en beven.

Een nieuw jaar
Een nieuwe tijd
bieden perspectief
om voor te leven
te leven
leven
leve
het leven!

Nachtschade (6-3-2004)